Tonny de Vries

Stilzitten is aan Tonny de Vries (80) uit Middelburg niet besteed. Liever doet ze iets nuttigs met haar tijd. Ondanks haar leeftijd zet ze zich nog steeds fanatiek in voor Amnesty, achter de computer maar ook 'op de barricaden'.  'Ik hoop dat Amnesty altijd actie zal blijven voeren voor gewetensgevangenen.'

© Jorn van Eck / Amnesty InternationalEen artikel in opinieblad Hervormd Nederland, in 1967, was voor De Vries aanleiding om donateur van Amnesty te worden. 'Ik had nog nooit van Amnesty gehoord, het was toen nog een onbekende organisatie. Maar toen ik dat stuk gelezen had, wist ik meteen: “Daar word ik lid van”.' Toen ze een paar jaar later met haar vriendin vanuit Den Haag naar Middelburg verhuisde, werd ze gevraagd om daar de lokale Amnesty-afdeling te komen versterken, een grote en actieve groep vol met enthousiaste mensen. Ze was in Middelburg onder meer initiatiefnemer voor een collecte voor Amnesty, nog ver voordat de landelijke collecte er kwam. 'Dat werd een groot succes; na één keer was iedereen om', aldus De Vries. Collecteren doet ze nu, vele jaren later, nog steeds. Ook staat ze nog regelmatig achter een stand en schrijft ze brieven aan gewetensgevangenen 'Vroeger verstuurde ik de brieven nog per luchtpost', vertelt ze. 'Nu gaat dat door middel van een kaartje of een e-mail, lekker makkelijk. Ik kies de cases uit die ik zelf het meest schrijnend vind. Vaak gaan die over vrouwen. Vrouwen zijn vaak de dupe in de wereld.'

Ze leidt een druk leven. Naast het Amnesty-werk doet De Vries aan aquajogging en nordic walking en ze fietst zeker vijfduizend kilometer per jaar. 'En dan ga ik ook nog iedere week naar de sportschool.' En, het moet gezegd, gekleed in een paarse bodywarmer en sportieve schoenen ziet ze er bij lange na niet uit als een vrouw van tachtig. Het zijn slechts haar verhalen die haar ware leeftijd verraden. Ze herinnert zich nog hoe ze vroeger als kind een keer thuis in de bedstee keek en daar een wildvreemd iemand aantrof. 'Pas jaren later realiseerde ik me dat dat een onderduiker geweest moet zijn. Er is thuis nooit meer met een woord over gesproken.' Ze komt niet uit een 'typisch Amnesty-gezin' maar rechtvaardigheid was wel erg belangrijk bij het gezin De Vries thuis.

Dat Amnesty er voor iedereen is, ongeacht afkomst, sekse of religie, vindt ze dan ook heel belangrijk. Net als aan het feit dat Amnesty een onafhankelijke organisatie is. 'Ik hecht daar persoonlijk veel waarde aan', aldus de Vries. 'Ik herinner me nog heel goed dat Amnesty in de jaren tachtig een keer een gift van een miljoen gulden aangeboden kreeg van Shell. Dat hebben ze toen geweigerd, dat zou immers hun onafhankelijkheid aantasten. Amnesty was daar heel duidelijk in. Dat vond ik zo ontzettend goed. En kijk maar, jaren later voert Amnesty actie tegen Shell wegens de vervuiling in de Nigerdelta. Amnesty is nooit door de knieën gegaan voor het grote geld. Wat dat betreft ben ik nooit teleurgesteld in Amnesty.'


'Amnesty heeft mijn hart', antwoordt ze steevast als mensen opmerken dat ze zich zo vol overgave inzet voor de mensenrechtenorganisatie. Dat het aantal mensen dat actief is voor de organisatie de laatste jaren kleiner is geworden, vindt ze niet per se een probleem. 'Dat maakt niet uit. Amnesty is nu veel bekender dan toen. Dat is waar het om gaat. Je hoeft nooit meer uit te leggen wie je bent.'


Tijdens de Amnesty-schrijfavonden die iedere maand in Middelburg gehouden worden, merkt ze hoe belangrijk het schrijven voor gewetensgevangenen, de kern van Amnesty's werk, nog steeds gevonden wordt.  'Amnesty is de organisatie die die mensen een naam en gezicht geeft. Dat vinden mensen ontzettend goed. Zelf heb ik het ook altijd heel erg belangrijk gevonden dat er een organisatie bestaat die gewetensgevangenen “adopteert”. Ik hoop dan ook dat Amnesty altijd actie zal blijven voeren voor gewetensgevangenen.' Ze vervolgt: 'Ik heb heel veel vertrouwen in de impact die de organisatie heeft. Amnesty is vasthoudend en weet altijd de weg naar de juiste personen te vinden.'

 

Tonny de Vries ( 4 januari 1931), Middelburg, lerares basisonderwijs, Amnesty-lid sinds 1973.

DISCLAIMER
Bovenstaande getuigenis bevat persoonlijke verhalen, meningen en belevingen van de geïnterviewde. Het betreft hier dus niet een door Amnesty onderzochte case.