José Coppes

Ze wordt vijftig op 28 mei 2011, dezelfde dag dat Amnesty vijftig wordt. José Coppes, eigenaar van een communicatiebureau in Zutphen, steunt de mensenrechtenorganisatie al jaren. Regelmatig doet ze mee aan e-mail-acties. ‘Ik wil weten waar ik mijn handtekening onder zet.

© Jorn van Eck / Amnesty International‘Ik voel me meer donateur dan lid’, vertelt José Coppes (49) in haar ruime nieuwbouwwoning in Zutphen, waar ze ook kantoor houdt. ‘Ik vind namelijk dat je als lid ook echt wat moet doen, en ik geef alleen maar geld.’ Maar dat neemt niet weg dat ze precies weet waaróm ze al zo lang lid is van Amnesty. Mensenrechten, en zeker de vrijheid van meningsuiting, liggen haar na aan het hart. ‘Aan deze vrijheid moet je niet tornen, dit is iets heel wezenlijks. Ik vind het belangrijk dat er een organisatie is die zich daar voor inzet.’ Dat Amnesty onafhankelijk is en geen geld krijgt van de overheid, vindt ze van groot belang. Volgens haar komt dat de betrouwbaarheid ten goede. ‘Amnesty is geen organisatie die zomaar iets roept. Het is een gedegen club.’


Af en toe doet Coppes mee aan een e-mail-actie. ‘Dat is heel eenvoudig, maar tegelijkertijd heb je toch het idee dat je een bijdrage levert. Ik heb echt het gevoel dat het werkt.’ Wel informeert ze zichzelf altijd eerst goed waar aan, en voor wie, ze meedoet. ‘Ik wil precies weten waar ik mijn handtekening onderzet.’


Ze is de jongste uit een groot gezin. ‘Naastenliefde was heel belangrijk bij ons’, zegt Coppes, ‘maar dat kon ook niet anders, in een gezin met acht kinderen moet er wel geschipperd worden.’ Door haar oudere broers en zussen was ze – onbewust – al jong op de hoogte van allerlei maatschappelijke misstanden, vertelt ze. ‘De een was actief binnen de Vredesbeweging, een ander werkte bij de Wereldwinkel, weer een ander studeerde geschiedenis. Ik heb van huis uit dus wel het nodige meegekregen.’ In de jaren zeventig nam ze zelf ook geregeld deel aan demonstraties, tegen kernwapens bijvoorbeeld, en voor vrouwenrechten. ‘Er is inmiddels heel wat veranderd in de maatschappij’, zegt ze. ‘Het lijkt alsof er veel minder gedemonstreerd wordt dan vroeger. Wij gingen de straat op om te demonstreren tegen de apartheid in Zuid-Afrika, en we boycotten appels uit Chili. Ik heb het gevoel dat dat soort dingen nu veel minder gebeuren.’

Haar zoon van 16 en dochter van 14 probeert ze bewust op te voeden. ‘Ze mogen wel weten dat er méér is op de wereld. Ze groeien zo beschermd op in Nederland. Maar ik merk dat ze ook oprecht geïnteresseerd zijn in wat er om hen heen gebeurt. Ik zie dat dat vaak ook wel anders is. Sommige kinderen zijn echt wereldvreemd.’
Een poosje geleden liep ze het lijstje eens door met goede doelen die ze allemaal steunde. ‘Dat waren er wel heel veel’, zegt ze. ‘Ik heb er toen een paar stopgezet. Maar Amnesty niet, dat staat niet ter discussie. Amnesty is iets basaals voor mij.’

 

José Coppes (28 mei 1961), Zutphen, eigenaar communicatiebureau, Amnesty-lid sinds 1994.

DISCLAIMER
Bovenstaande getuigenis bevat persoonlijke verhalen, meningen en belevingen van de geïnterviewde. Het betreft hier dus niet een door Amnesty onderzochte case.

 

DISCLAIMER
Bovenstaande getuigenis bevat persoonlijke verhalen, meningen en belevingen van de geïnterviewde. Het betreft hier dus niet een door Amnesty onderzochte case.