Francis Stalpers

Je mag het gerust zijn voornaamste tijdsbesteding noemen, Amnesty. Francis Stalpers organiseert jaarlijks de Amnesty-sponsorloop in Utrecht, is landenmedewerker voor het Caribisch gebied en maakt deel uit van de internetgroep van Amnesty, die lokale groepen ondersteunt bij het maken van een eigen website.

 

© Jorn van Eck / Amnesty InternationalZijn woning in de Utrechtse binnenstad is het zenuwcentrum van de Amnesty-sponsorloop die hij sinds 1995 organiseert. Posters, T-shirts, stickers, alles ligt er opgeslagen: zijn hele woning ‘ademt’ Amnesty. Thuis, achter zijn computer aan het werk voor Amnesty, daar voelt Francis Stalpers (54) zich het best. ‘Het is ieder jaar weer geweldig om te zien hoe mensen zich te barsten lopen voor Amnesty. Dat geeft een heel goed gevoel.’ De sponsorloop wordt in 2011 voor de 24e keer gehouden. 'Hopelijk dan', zegt Stalpers, sinds 1992 actief Amnesty-lid, ‘ik heb nog geen mede-organisators kunnen vinden voor dit jaar.' De deelnemersaantallen lopen de laatste jaren terug en dus ook de opbrengsten. 'En dat is toch waar het uiteindelijk allemaal om draait’, zegt Stalpers. Hij heeft geen idee waar die verminderde belangstelling vandaan komt. 'We hebben alle mogelijke dingen aan publiciteit gedaan. “Een sponsorloop is van vroeger”, zeggen mensen wel eens tegen me, “je moet gaan skaten!”' Voorlopig is hij echter nog lang niet van plan te stoppen.

Al bijna twintig jaar is Stalpers actief voor Amnesty. Een vriend van hem was lid van een lokale Amnesty-groep en die spoorde hem aan hetzelfde te doen. 'Ik kende Amnesty al en stond ook achter het gedachtegoed, maar pas toen de internationale organisatie zich ook ging inzetten voor homorechten besloot ik me aan te melden. Voor mij was die beleidskeuze erg belangrijk. Als je zoals ik homoseksueel bent, is dat iets dat onlosmakelijk met jezelf verbonden is. Voor die tijd was dit toch een barrière voor me om actief lid te worden.’ Een van de mooiste dingen was toen hij namens Amnesty in 2007 en 2008 deelnam aan de Gay Pride in de Letse hoofdstad Riga. ‘Dat was heel indrukwekkend. Ik voelde me trots, zowel persoonlijk, als op het activisme van Amnesty.'

Door het jaar heen is hij, naast de lopende zaken voor de sponsorloop, vooral druk als landenmedewerker voor het Caribisch gebied. 'Heel divers werk', zegt hij. 'Er spelen veel thema’s in dit gebied: vrijheid van meningsuiting, politiegeweld, gewetensgevangenen. Vooral Haïti was druk vorig jaar. Onlangs is er nog een Amnesty-rapport verschenen over seksueel misbruik van vrouwen die in vluchtelingenkampen zitten na de aardbeving daar.'
Af en toe neemt hij deel aan internationale vergaderingen van landenmedewerkers. Hij bewaart er mooie herinneringen aan. ‘Die mensen komen overal vandaan en je werkt allemaal samen voor hetzelfde doel, dat geeft enorm veel inspiratie. En ja, dan voel ik me best een beetje trots op Amnesty.’

 

Francis Stalpers (31 mei 1956), Utrecht, Amnesty-lid sinds 1992.

DISCLAIMER
Bovenstaande getuigenis bevat persoonlijke verhalen, meningen en belevingen van de geïnterviewde. Het betreft hier dus niet een door Amnesty onderzochte case.