Foroogh Daneshmand

Foroogh Daneshmand weet als geen ander hoe het voelt als al je rechten je ontnomen zijn. 28 was ze toen ze wegvluchtte uit Iran, nu tien jaar geleden. 'Juist door wat ik in mijn eigen leven heb meegemaakt, kan ik me 100 procent inzetten voor Amnesty.'

 

Het duurde even voordat Foroogh Daneshmand (38) in Nederland met Amnesty International in aanraking kwam. Ze deed eerst vrijwilligerswerk voor een Iraanse organisatie in Delft, waar ze terechtkwam nadat ze Iran ontvlucht was. In 2006 ontmoette ze tijdens een van die bijeenkomsten iemand van Amnesty en zo ging het balletje rollen. Op 10 december van dat jaar deed ze voor het eerst mee aan een actie, op het centraal station in Den Haag. In 2007 werd ze gevraagd als actiemedewerker op het regiokantoor.
'Bij Amnesty voel ik me thuis', zegt Daneshmand in haar woning op de achtste etage van een appartementencomplex in Delft. Het is een koude, zonnige januaridag; beneden raast het verkeer voorbij. 'Ik kan me 100 procent inzetten voor dit werk omdat ik weet wat een vrouw in Iran, of een politieke gevangene, doormaakt.'

Haar enthousiasme voor Amnesty is in de loop der jaren alleen maar groter geworden, zegt ze. 'De manier waarop Amnesty actievoert, dat is precies wat ik wil. Op vreedzame wijze bewustwording creëren, dat spreekt me aan.' Mooie herinneringen bewaart ze onder andere aan een wandeling die ze in het voorjaar van 2009 maakte met een groep Amnesty-vrijwilligers uit Leiden en omstreken. Kilometers liepen ze, vanuit Leiden, via Den Haag en Wassenaar naar Noordwijk, om handtekeningen te verzamelen voor de Congolese mensenrechtenverdedigster Justine Masika Bahimba. Die verbondenheid, op een sportieve manier, die spreekt me heel erg aan.’ Ze vervolgt: 'Dat je op deze manier, als individu, autoriteiten kunt aanspreken, dat vind ik geweldig. Zo heb je zelf een beetje impact op de toestand in de wereld.'

Een doorsnee leven heeft Daneshmand niet gehad. Tijdens de oorlog tussen Iran en Irak in de jaren tachtig vonden er bombardementen plaats vlak bij haar huis. Haar vader kreeg levenslang voor zijn politieke activiteiten, en ook haar moeder belandde om die reden in de gevangenis. ‘Ik heb veel meegemaakt’, verzucht ze. ‘Ik ben 38 maar ik voel me soms zó moe.’ Ze kwam na haar vlucht uit Iran in Nederland terecht. Ze leeft hier zonder enige familie. Dat zorgt voor grote emotionele druk, zegt ze. ‘Mijn vader heeft me heel bewust opgevoed en ik ben ook erg trots op hem. Het was alleen wel allemaal heel veel voor een kind.'

Haar ervaringen en haar ellende, hebben haar gemaakt to wie ze nu is, een sterke en bewuste vrouw. 'Ik voel heel sterk de plicht om bij te dragen aan de wereld, en Amnesty speelt daarin een belangrijke rol voor mij.' Met name de afgelopen tien jaar, sinds ze in Nederland woont, heeft ze een grote persoonlijke groei doorgemaakt. ‘Ik ben erachter gekomen dat ik wil werken op sociaal-maatschappelijk vlak. Dat is waar mijn hart ligt.' Haar wens is om in de toekomst nog eens in vaste dienst van Amnesty te komen. 'Daarmee zou een droom uitkomen.'

Ze hoopt met haar eigen verhaal ook anderen enthousiast te maken voor Amnesty. 'Ik wil een soort katalysator zijn. Zelf was ik bijvoorbeeld heel blij toen Aung San Suu Kyi enkele maanden geleden werd vrijgelaten uit haar huisarrest. Dat heb ik toen meteen op mijn Facebook-pagina gezet. Voor mij  was dat echt zo'n moment dat ik me bewust was van de impact die we als organisatie hebben.'
Het is een soort vanzelfsprekendheid voor haar, om zich in te zetten voor anderen. 'Solidariteit met de mensen in mijn land, en met andere mensen in de wereld. Dat is voor mij het Amnesty-gevoel.’

Dan haalt ze een koffer tevoorschijn. Tien jaargangen aan dagboeken zitten erin. En brieven aan haar kind. Ze is bezig een boek te schrijven. 'Niet alleen als therapie hoor', lacht ze, 'ook om mijn creativiteit te prikkelen. Dit is mijn kapitaal. Een koffer vol geschiedenis. Maar achter ieder woord zit een pijn.'

 

Foroogh Daneshmand (20 maart 1972), Delft, radio-diagnostisch laborant, Amnesty-lid sinds 2007.

DISCLAIMER
Bovenstaande getuigenis bevat persoonlijke verhalen, meningen en belevingen van de geïnterviewde. Het betreft hier dus niet een door Amnesty onderzochte case.